Pasieka dębowa
Miód często kojarzy nam się ze słowem pasieka, to nazwa określająca najczęściej skupisko uli jednego właściciela. Powstanie w Polsce terminu pasieka datuje się na okres w okolicach 1238 roku. Wcześniej korzystano z tzw barci. Drzewo na którym stawiano ule nazywano stołem, a umieszczone na nim ule stawkami. kolejnym sposobem było stawianie uli na rusztowaniu z desek oplatającym drzewo. Nazywano to wtedy stanem lub odrą.
Miód rzepakowy w stanie płynnym ma kolor słomkowy. Po skrystalizowaniu jest biały lub kremowy o konsystencji drobnoziarnistej. Charakteryzuje się bardzo słodkim smakiem, zapachem kwitnącego rzepaku, z czasem woń słabnie. Miód o największej ilości glukozy i aminokwasów.
Barwą słomkowożółtą i zapachem kwiatów koniczyny. Charakteryzuje się miód koniczynowy Po procesie krystalizacji nabiera barwy jasnożółtej, ma bardzo słodki, łagodny, ale nieco mdły smak.
Miód znali już starożytni Grecy. Z kolei kąpieli z miodu w starożytności zażywała zaś egipska Kleopatra, także na pierwszy rzut oka widać jaką wartość dla ludzkości ma ten pszczeli produkt. Miód wytwarzany jest przez pszczoły z nektaru kwiatowego, który znoszą do swojego ula. Działające enzymy i kwas mrówkowy przekształcają półprodukty w glukozę i fruktozę, a po ich wymieszaniu powstaje pyszny słodki miodek.
silny zapach kwiatów wrzosu, pomarańczowy lub ciemnobrunatny o konsystencji drobnoziarnistej, mowa oczywiście o miodzie wrzosowym. W stanie płynnym ma ciemnobrunatny kolor, smak lekko gorzkawy.
Pachnie akacja, lubią go dzieci, odznacza się podwyższoną ilością sacharozy. Tak to miód akacjowy. W stanie skrystalizowanym ma kolor jasnosłomkowy.
Kolejnym miodkiem jest miód lipowy. Po skrystalizowaniu ma kolor żółtopomarańczowy lub brunatny. Odznacza się wyraźnym zapachem lipy, barwą przypomina trochę olej rycynowy,Ostry w smaku z lekką goryczką, w stanie płynnym kolor żółty lub zielonkawożółty.